Rusland: alliantie plant militaire operatie tegen Syrië

De druk op Syrië is deze week verder opgevoerd. De EU heeft scherpere sancties aangekondigd tegen het regime van Assad en het wordt steeds duidelijker dat de wijze van optreden tegen Syrië en Libië hetzelfde patroon vertoont. Alleen het gewapende optreden tegen Syrië ontbreekt nog, maar daar lijkt snel een einde aan te komen. Afgelopen woensdag heeft de Turkse minister van buitenlandse zaken, Davutoglu, Assad een scherpe waarschuwing gegeven. Assad moet het harde optreden tegen de oppositie staken of er volgt een interventie door Turkije. Deze interventie zal de vorm aannemen van het instellen van bufferzones op Syrisch grondgebied. Dat betekent dat de kans op een oorlog tussen Turkije en Syrië nu groot is geworden. Assad heeft een dag na dit Turkse ultimatum gereageerd met het innemen van strategische posities in het noordwesten van het land. In de provincie Idlib wordt de verdediging voorbereid. In deze provincie wil Turkije één van de twee bufferzones in richten. In het oosten van Syrië hebben troepen van Assad de strategische stad Deir al Zour in genomen. Ook heeft het Syrische leger posities betrokken langs de grens met Irak. Assad geeft dus niet toe en bereid zich voor op een oorlog met Turkije en de NATO. Want het Turkse ultimatum is in feite een ultimatum van de NATO.

Rusland en Iran blijven Syrië steunen

Het isolement van Syrië is weliswaar groter geworden na het wegvallen van de steun van Saoedi-Arabië en de Golfstaten maar het land kan nog steeds rekenen op de steun van Rusland en Iran. De geopolitieke belangen van de laatste twee landen lopen parallel. Een aanval op Syrië moet ten koste van alles voorkomen worden om de positie van Rusland in deze regio te handhaven. Het Russische marinesteunpunt Tartus is daarbij van groot strategisch belang. Iran en Rusland willen natuurlijk ook een aanval op Iran voorkomen. Beide landen zien Syrië als een belangrijke schakel in de verdediging van Iran. Maar er spelen op de achtergrond ook energie belangen mee en daarbij gaat het om de olie- en gasvelden in het oostelijke gedeelte van de Middellandse Zee. Deze velden liggen voor de kust van Libanon en Israel en ten zuiden van Cyprus.

Energie als factor in de controverse rond Syrië

In het oostelijke gedeelte van de Middellandse Zee liggen aanzienlijk energiereserves. Waar diverse landen een claim op willen leggen. Israel en Libanon behoren tot deze landen en zijn met elkaar in conflict over de afbakening van de zeegrenzen in dit gebied. Israel is al bezig concessies te verwerven in wat Libanon als haar economische zone beschouwt. Deze economische zone is groter dan zone die door de territoriale wateren wordt aangegeven. De territoriale wateren zijn 12 nautische mijlen groot en de economische zone is 200 nautische mijlen groot. Men wil nu het conflict voorleggen aan de VN.

Maar daarmee is het conflict tussen beide landen natuurlijk nog niet opgelost. Israel is op dit moment de sterkere partij en is in rap tempo bezig met de exploratie van de energiereserves in dit gedeelte van de Middellandse Zee. Het land heeft al concessies verworven ten zuiden Cyprus.

Nauw verbonden met de energievelden zijn natuurlijk ook de transportroutes voor de olie en gas die uit deze velden gewonnen moet worden. En daarbij spelen natuurlijk pijplijnen een belangrijke rol. De controle over zowel de energievelden en pijplijnen is waar het uiteindelijk alle maal om draait. Degene die deze beide elementen controleert kan een belangrijke regionale speler worden op energiegebied.

De kaart hierboven laat de belanghebbenden in de regio zien: Israël, Turkije, Libanon en Syrië. Rusland en de EU zijn op de kaart niet te zien maar zijn wel degelijk belanghebbenden in dit steekspel om energie en pijplijnen. Het gas uit deze velden kan de geplande Nabucco pijplijn van de EU van gas voorzien. De Nabucco pijplijn vormt een grote concurrent voor de geplande Russische South Stream pijplijn. Als de Beyhan-Tibilisi-Ceyhan pijplijn aangesloten kan worden op het Israëlische pijpleidingen stelsel dan is Israel de grote winnaar van dit geopolitieke energiespel. Voor Turkije is een dergelijk ontwikkeling ook voordelig: de Nabucco pijplijn gaat over Turks grondgebied lopen en dat levert inkomsten op. De grote verliezers dreigen dan Rusland, Libanon en Syrië te worden. Libanon en Syrië vormen het enige obstakel voor de aansluiting van de BTC pijplijn op het Israëlische pijpleidingen stelsel.

Oppositie Libanon: wapens Hezbollah reden voor oorlog

De tegenstellingen tussen de oppositie en de regering in Libanon worden steeds groter. De Libanese regering is tegen buitenlandse inmenging in Syrië. De oppositie is voor buitenlandse inmenging. Door deze tegenstellingen blijft de situatie in Libanon  uiterst gespannen. Het conflict tussen Hezbollah en de oppositie neemt steeds scherpere vormen aan. Deze week heeft Syrië twee wapentransporten onderschept die uit Libanon kwamen. De transporten waren bestemd voor de Syrische oppositie. Het geeft aan dat de Libanese regering de controle over het eigen land steeds meer verliest. Het lijkt erop dat de tegenstellingen tussen de diverse partijen binnen niet al te lange tijd tot een uitbarsting zullen komen. Een burgeroorlog en het uiteenvallen van de staat Libanon zal dan het gevolg zijn.

Trendlinks:

VS roept Rusland tot stop wapendeals met Syrië Lees meer…

NATO ambassadeur Rusland: alliantie plant militaire operatie tegen Syrië Lees meer…

NATO plant aanval op Iran Lees meer…

Turkije geeft Syrië scherpe waarschuwing Lees meer…

Oppositie Turkije: Turkije moet zich buiten de onrust in Syrië houden Lees meer…

Oppositie Libanon: wapens Hezbollah reden voor oorlog Lees meer…

Libanese regering tegen inmenging in Syrië Lees meer…

Syrië: 2 wapentransporten vanuit Libanon naar Syrië onderschept Lees meer…

Irak: Sadr waarschuwt tegen aanwezigheid VS in Irak na 2011 Lees meer…

Rusland waarschuwt NATO over raketschild Lees meer…

Rusland stemt met sancties tegen Libië Lees meer…